به شكوفه ، به صبحدم ، به نسيم

                           به بهاري كه مي رسد از راه

                                       چند روز دگر به سازو سرود

                                                   پيش پاي سحر بيفشان گل

                                                              سر راه صبا بسوزان عود

                                                                   به ،پرستو به گل، به سبزه درود

  اميدوارم گذشته ، امروز وآينده را باذوق خاطرات ،نگاه به فردا

                  واشتياق به تلاش وپيوند هاي تازه وگسترده به پيش  بريم.

 از كجا آغاز كنم بيان قصه اي را كه گويي عظمت وشكوه عشق شيرين كه از دريايي با عظمت تر است،حقيقتي كه او برايم به ارمغان مي آورد كه او همانند باران بهاري است كه زمين را به سطحي

 درخشان مبدل مي سازد وبه دنياي خالي من مفهوم مي بخشد،با صداي آوازش روح مرا از عشق سرشار مي سازد آنگه به هر جا برم تنها نيستم ديگر چه كسي ميتواندتنها باشد. راستي چه كسي مي داند اين عشق تا چه هنگام دوام خواهد يافت......

 كاش اسمون حرف كوير رو ميفهميد، كاش دعاهاقبل ازپايين

 امدن دستها مستجاب ميشد .كاش كلمه دوستت دارم انقدر

 با  لبهاصميمي بود، كه براي بيان كردنش به محبت نيازي نبود

..... كاش تمامي اي كاشها به حقيقيت مي پيوست.

شاه شهيد كربلا ، مقامم رو بردي بالا، اهل يقينم ميكني، كافر دينم ميكني ،مثل همون خال سياه ، گوشه نشينم ميكني.

دلي كه عاشق نميشه، سنگ ميمونه هميشه، يه روز دل سنگ منم، سنگ فرش حرمت ميشه.

 قربون اون صحن وسرايت اين دل من تنگ برايت.

 از همه جا رونده منم، اوني كه جا مونده منم، اوني كه بال و پرش رو،عشق تو سوزونده منم.

نون و نمك خورده ات منم، ارباب زمين خوردت منم .

مثل تموم شهدا به كام من عسل بذار، ارباب به خاك مادرت يه كم به من محل بذار.

   روزي از سكوت خاموش چشمانت مرا باز خواهي يافت

                  و خواهي فهميد فاصله مقياس محبت نيست

                          من به رويش گل در باغ وبر وسعت قلبم اعتقاد دارم

  و ميدانم روزي از سكوت خاموش چشمانت مرا باز خواهي يافت.

ای ماه با گامهای سنگین وغمناک از آسمان بالا می روی

 از چه این همه خاموش، رنگ ورخسارت پریده است.

می خواهم بدانم آیا در آنجا نیز دلبران این همه خود پسند و خوش بین هستند.

آیا آنجا نازنینان شیفته آنند که کسی والا شیفته آنها باشند و

همچنان که دلباخته ای یافتند وی را تحقیر کنند و از نظر بیندازند.......

آیا آنجا هم به عشق می خندند.......

نگاهت طولانی ترین بوسه است به هنگام وداع که مرگ را در برق تشنه جلا دادن

 به انتظار می کشد.

نگاهت سرسبزترین مزرعه ای است که پرنده سرگردان نگاهم را در مژگانت

 پناه میدهد.

نگاهت امن ترین جاده است برای گریز و بلندترین حصار است برای غربت.

نگاهت کوتاهترین زمان است برای امیدواری و وسیع ترین سایه بان برای فراغت.