درد تاريكيست درد خواستن             رفتن و بيهوده خود را كاستن 

سر نهادن برسيه دل سينه ها          سينه آلودن به چرك كينه ها 

 در نوازش نيش ماران يافتن                زهر در   لبخند ياران   يافتن    

زر نهادن در كف   طرارها                       گم شدن  در پهنه    بازارها

پیام

چی می شد با تو باشم حتی توی رویا

من تو رو دوستت دارم اندازه دنیا

دلش می گیره آسمون برای من،

که تنهام ...

بار ِ قطره های گرم اشک من

می ریزه دونه دونه روی گونه هام

اگه تو نباشی یا ازم جدا شی

سخت دیگه زندگی برام

چشمای نجیبت وقتی ازم دورن

امیدی ندارم به شبها ...

(مهرناز)

خدا كند كه رضايم فقط رضاي تو باشد
هواي نفس نباشد همه هواي تو باشد
خداكند كه گزارت فِتد به منظر چشمم
كه سجده گاه نمازم به جاي پاي تو باشد
خدا كند كه اماما دلم براي تو باشد
كسي دراو ننشيند هميشه جاي تو باشد
خداكند كه نفروشم دِگر به غير تو جان را
كه جان و هر چه كه دارم همه فداي تو باشد
منم مريض و توهستي طبيب درد درونم
عنايتي كه شفايم فقط شفاي تو باشد
فداي خاك ره تو وجود عالم و آدم
وجود عالم امكان به اِتكاي تو باشد
خدا كند كه بدانم نشانه اي زمكانت
كه درب جنتِ رضوان دَر سراي تو باشد
خدا كند كه شوم من فداي راه و فنايت
با سعادت آن جان كه او فناي تو باشد
گذشت عمر و نديدم زمان و وقت ظهورت
دعا نما كه ظهور تو با دعاي تو باشد
خدا كند كه ولاي تو دردلم بنشيند
كه بندگي و عبادت فقط ولاي تو باشد
ندارد غصه اي انوار به روزگار اماما
اگر كه درهمه ي عمر فقط گداي تو باشد

پیام

گرمی آتش خورشید فسرد / مهرگان زد به جهان رنگ دگر
پنجه ی خسته ی این چنگی پیر / ره دیگر زد اهنگ دگر

زندگی مرده به بیراه زمان / کرده افسانه ی هستی کوتاه
جز به افسون نمی خندد مهر/ جز به اندوه نمی تابد ماه

باز در دیده ی غمگین سحر/ روح بیمار طبیعت پیداست
باز در سردی لبخند غروب / رازها خفته ز نا کا می هاست

شاخه ها مضطرب از جنبش باد / در هم اویخته می پرهیزند
برگ ها سوخته از بوسه ی مرگ / تک تک از شاخه فرو می ریزند

می کند باد خزانی خاموش / شعله ی سر کش تابستان را
دست مرگ است و ز پا ننشیند / تا به یغما نبرد بستان را

دلم از نام خزان می لرزد / زان که من زاده ی تابستانم
شعر من آتش پنهان من است / روز و شب شعله کشد در جانم

می رسد سردی پاییز حیات / تاب این باد بلا خیزم نیست
غنچه ام غنچه ی نشکفته به کام / طاقت سیلی پاییزم نیست

(مهرناز)

گل نيلوفر در مرداب ميرويد تا همه بدانند  كه در سختيها بايد زيباترين گل را بيافرينند

                    كنار چشمه اي بوديم در خواب

                                        تو با جامي ربودي ماه از آب

                     چو نوشيدم از آن جام گوارا

                                        تو نيلوفر شدي من اشك مهتاب

پــــــــیام

1-    آلبرت انیشتین (متفکر و فیزیکدان بزرگ)

قرآن کتاب جبر یا هندسه یا حساب نیست بلکه مجموعه ای از قوانین است که بشر را به راه راست،راهی که بزرگترین فلاسفه از تعریف آن عاجزند،هدایت می کند.

2-    پرفسور هانری کربن (فیلسوف معاصر فرانسوی)

اگر اندیشه محمد (ص) خرافی بود و اگر وحی او وحی الهی نبود،هرگز جرات نمی کرد بشر را به علم دعوت کند.هیچ یک از افراد بشر و هیچ شیوه ی تفکری به اندازه محمد (ص) و قرآن،انسان را به دانش دعوت نکرده اند،تا آنجا که در قرآن،نهصد و پنجاه بار از علم،فکر و عقل سخن به میان آمده است.

3-    دکتر گوستاو لوبون (مورخ بزرگ فرانسوی)

قرآن که کتاب آسمانی مسلمین است،به تعالیم و دستورات مذهبی منحصر نمی شود بلکه مشتمل است بر دستورات سیاسی و اجتماعی،خیرات،نیکی،مهمان نوازی،اعتدال در خواهش های نفسانی،وفای به عهد،اکرام به والدین،کمک کردن به بیوه و یتیم و سرپرستی آنها،نیکی کردن در مقابل بدی که در موارد متعددی بر آن تاکید شده،و در آن تمام صفات و خصلت های پسندیده تعلیم داده شده است.تعلیمات اخلاقی قرآن به مراتب بالاتر از تعلیمات انجیل است.

4-    لئون تولستوی (فیلسوف و نویسنده شهیر روسی)

هر کس بخواهد سادگی و بی پیرایه بودن اسلام را دریابد،باید قرآن مجید را مطالعه کند.در آنجا قوانین و تعلیماتی بر مبنای حقایق روشن و آشکار صادر و احکام آسان و ساده برای عموم بیان شده است.

5-    پرفسور آرتور جی.آربری (دانشمند و خاور شناس انگلیسی)

زمانی که به پایان ترجمه قرآن نزدیک می شدم،موضوعی سخت مرا پریشان کرده بود.اما در طول ایام پریشانی ، قرآن مرا چنان آرامشی بخشید و چنان حفظ کرد که برای همیشه رهین منتش گردیدم.

6-    جی.اِم.رود ویل (اسلام شناس انگلیسی)

     قرآن ، مقام والایی دارد،زیرا نام خداوند و خالق جهان و ستایش او را در میان ملل بت

     پرست نشر داد و آن را به همه کس اعلام کرد.اروپا نباید فراموش کند که مدیون قرآن  

     است.همان کتابی که آفتاب علم را در میان تاریکی قرون وسطا در اروپا جلوه گر ساخت.

(مهرناز) 

من پذيرفتم شكست خويش را     پند عاقل دور انديش را

من پذيرفتم عشق افسانه است     گرچه  دل عاشق و ديوانه است

ميروم از رفتنم شاد باش     از فراق بودنم آزاد باش

گرچه تو تنها تر از من ميروي     آرزو دارم ولي عاشق شوي

آرزو دارم بفهمي اين درد را     تلخي برخورد هاي سرد را

پـــیـــــــــــام

امشب دل من گرمی سودای تو دارد / در گوش دلم ندای آوای تو دارد

در این شب پاک و بی سرانجام / سرخی دل ترانه آرای تو دارد

در سردی بی عطوفت تلخ زمانه / گرمای محبت افشان تو دارد

                                    با من كن و از من ساز هر آنچه خود اراده كني

 از اسارت نفس رهايم كن

                                                                  تا انجام اراده ات را بهتر توانم

مشكلاتم را بگيرتا پيروزي بر آنها شاهدي باشد

                                                                    براي كسانيكه

 با قدرت تو عشق تو وراه تو ياريشان خواهم داد

                                                      باشد كه هميشه بر اراده توگردن نهم

پیام