سکوت دل

نيست

payam197 — Thu, 17 Jul 2008 21:39:18 GMT

جز تو آستان تو هم در جهان پنهايي نيست

سر مرا بجز اين در حواله گاهي نيست

زمانه گر آتش زند به خرمن عمر

بگو بسوز بر من كه برگ وكاهي نيست

عدو چو تيغ كشد بگو بكش برمن

كه تيغ ما بجز ناله وآهي نيست

چرا از كوه خرابات روي برتابم

كه از اين وهم به جهان هيچ رسم وراهي نيست

:پیام:

حالا چرا

payam197 — Wed, 09 Jul 2008 10:56:18 GMT

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا / بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی / سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست / من که یک روز مهمان توام فردا چرا

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم / دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا

ده که با این عمر های کوته بی اعتبار / این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

شور فرهادم بپرس سر به زیر افکنده بود / ای لب شیرین جواب تلخ سر بالا چرا

(مهرناز)

از شکست درس بگيريم، در آن نشکنيم

payam197 — Sat, 05 Jul 2008 20:36:29 GMT

کنارآمدن با شکست عين بزرگواري است. نشان فهم و فراخ‌انديشي انسان است. جلوگيري از خودخوري و دورانداختن سوهاني است که به روح مي‌کشد. گذر از گذشته‌ي بد، راه رسيدن به آينده‌ي بهتر است. در مقابل، درگيري دائم ذهن با شکست‌هاي گذشته، سد حرکت به سوي آينده است.

انسان بعد از شکست طبيعتا دلش مي‌شکند، ولي بايد راهي بيانديشد که چطور مي‌شود چيني دل را بند زد، نه اين‌که پتک برداشت و افتاد به جانش!

خلاصه که مي‌شود از شکست تراژدي ساخت و هر ساله در سوگ‌اش گريست، مي‌شود هم آن‌را نقطه‌ي پرش و پرواز به آسمان باز آينده‌ کرد... انتخاب‌اش با خود ماست...

پیام

چرا خانه کوچک ما ... سیب نداشت؟

payam197 — Sat, 28 Jun 2008 13:41:18 GMT

تو به من خندیدی...

و نمیدانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه،

سیب را دزدیدم.

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سالها هست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق این پندارم

که چرا

خانه کوچک ما ... سیب نداشت؟

(مهرناز)

شميم گل نرگس

payam197 — Fri, 20 Jun 2008 20:45:18 GMT

با تو قلم سبزم را دوباره به دست گرفتم

تا با تو زيبا ترين جمله دنيا را بسازم

جمله‌اي که فقط با حضور سبز تو توان ساختنش را دارم

اي آسماني‌ترين يار

با تو بودن سهم کمي نيست

اما بي تو بودن

خزان هزاران بهار نديده است

پس بمان با من!

بمان تا بودنم با تو رنگ دوباره بگيرد

رنگ يک دنيا رفاقت، صميميت، عشق و احساس

با تو بايد واژه‌ها را معنا کرد

واژه هاي ناگفته‌ام که مدتي است در بغض فرو نرفته‌ام مانده

تنها بهانه ماندن من انتظار ديدن تو است

و فقط بودن درکنارتو مرا به آرامش سبز خواهد رساند

بمان بامن!

به اميد ظهور مولاي عشق

مولاي سبزپوش که عمريست ظهورش را تشنه ايم

چراکه او حضور دارد، ولي نمي‌دانم کي خواهد آمد؟!...

پیام

طلسم

payam197 — Sat, 14 Jun 2008 21:03:18 GMT

می خواستم که بخونم باز از نم نم بارون / از آفتابگردون و قصه گلدون

می خواستم از گل یاس برات قصه بخونم / بخونم تو بمون تا که بخونم

بگم تو فصل سرما گل همیشه بهاری / تو مهتاب توی شب های تاری

تو رویای سپیدی تویی همدم و همراز / برای مرغ عشق دو بال پرواز

ولی چقدر آخه باز باید از گل ها گفت / حرف های دل رو پنهونی تو قصه ها گفت

طلسم شرمم رو باید که بشکنم / اگه دل بذاره حرفم رو این بار بزنم

گل و گلدون بهونن،باد و بارون بهونن / شب و ستاره و مهتاب و آسمون بهونن

اگه میگم برات از دل خستم / بهونست که بگم ... !

شدی خورشید آسمون من،شدم من گل آفتابگردون تو

میون باغ قصه های من،گل من شدی و من گلدون تو

ولی کاش توی آسمون من،دیوار قصه ها رو بر می داشتن

مگه چقدر آخه باز می شه از گل ها گفت

حرف های دل رو پنهونی تو قصه ها گفت ...

(مهرناز)

يا امام رضا(ع)

payam197 — Wed, 11 Jun 2008 22:49:18 GMT

در بود و نبود شب‌هاي تنهايي، محبتت مرا مدهوش مي‌كند...

ستايش مي‌كنم، آسمان نگاه مهربانت را و رفتن معراج گونه‌ات...

مي‌دانم كه نگفته‌هاي مرا از زبان فرشتگان مقربت نيك مي‌داني...

به ستاره‌ها بگو در سوگ رفتنتان قلبم را به تسلي مهتاب مهمان كنند

بگو سبزي نگاهت قلب رنجور از زيستنم را آرامش دهد

دلم مي خواست، برايت ساعت‌ها مي‌گريستم

ولي تو بزرگوارتر از آني كه اشك چشمان من قابل باشد

يا ضامن آهو غربت زيستنت از غربت چشم‌هاي من حكايت مي‌كند

من نگاهم را هر گاه كه قلبم مي‌شكند به ضريح چشمان تو مي‌بندم تا از يكتاي هستي شعور زيستن برايم طلب كني...

يا رضا(ع) دوستت دارم و هر بار كه مشهدت بر يادم شكوفه باران مي‌شود به ياد بودنت نبودنت را گريه مي‌كنم...

سيد رضا(پيام)

ای خدا

payam197 — Fri, 06 Jun 2008 20:32:15 GMT

ای خدای که ترحم می کنی بر کسی که بندگان براو ترحم نمی کنند.ای کسی که از لطفت آن کس را

که غریب و رانده شده است راهم می پذیری.ای خدای مهربانی که به چشم حقارت برحاجتمندان

در گاهت نمی نگری.ای خدای که عبادات اندک بندگانت را با جزای بزرگ مرحمت می کنی.وای خدای

که درگاه کرمت به روی مشتاقان بازاست.واحسانت زیاد برای کسانی که تو را ندا می زنند.و ای کسی که

امید واران از درگاهت هرگز محروم ونا امید نمی شوند.وای خدای که برهانت بزرگتر ازآن است که

تمام به وصف من در آید.و بزرگواریت بلند مرتبه تر از آن است به حد واندیشه وعقل من بگنجد.

و احسانت افزونتر از آن است که من حد شکرگزاری اش را داشته باشم.و ادای حمدت مرابه سکوت

وا می دارد.و با عجز و درماندگی به منتهای قصور خود اعتراف می کنم.وسکوت می کنم و با همه عجز

و قصور به ستایشت مشتاقم.

پس ای خدا بر محمد و آل محمد درود می فرستم.

واز تو درخواست می کنم در خاتمه کارم مرا نا امید و محروم مگردان.

و دست رد برپیشانی ام مگذار.

و ازتو می خواهم مرا گرامی بدار.

(مهرناز)

سلام با اجازتون دارم ميرم مشهد انشاالله نائب الزياره شما باشم

payam197 — Fri, 30 May 2008 12:12:18 GMT

هر چند حال و روز زمين و زمان بد است/

يک قطعه از بهشت در آغوش مشهد است/

حتي اگر به آخر خط هم رسيده اي/

آنجا براي عشق شروعي مجدد است

پیام

لحظه دیدار

payam197 — Mon, 26 May 2008 06:56:26 GMT

لحظه دیدار نزدیک است

باز من دیوانه ام،مستم

باز می لرزد دلم،دستم

باز گویی در جهان دیگری هستم

های،نخراشی بغفلت گونه ام را،تیغ!

های،نپریشی صفای زلفم را،دست!

و آبرویم را نریزی،دل!

ای نخورده مست

لحظه دیدار نزدیک است

(مهرناز)